خوش به حالت ،اشکت برای من نیست ،در چشمانت گذشته های حیف شده حلقه زده

هیچ روح سرکشی از دور نزدیک نشده تا سربزند به آنچه که تکرار نکرد و می توانست بسیار کند

                                      ذره های پوسید ه  مان با احتیاط

زیر کدامین سقف، پس از کدامین سور

بعد از کدام مرگ،  زیرکدام گور...
                                                                                                                                                       به هم می خورند

دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من 

گر از قفس گریزم، کجا روم  کجا  من؟

کجا روم، که راهی به گلشنی ندانم
                  که دیده بر گشودم به کنج تنگنا، من
نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل

                   چو تخته پاره بر موج رها

رها          رها  من

ز من هرآنکه او دور  چو دل به سینه نزدیک
           به من هر آنکه نزدیک  از او جدا            جدا  من

نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی
                            که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟
که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟
ستاره ها نهفتم در آسمان ابری
دلم گرفته  ای دوست! هوای گریه با من ...

---

دوست می دارم،من تو را
ای شده دیو سیاه را ،پشتبان
در نمی یابم که دیگر
تو چه می گویی به لاغ
می زنی طعنه مرا با هر زبان
می دهی دشنه به دستان شبان
پرسمت با تو چه بد کرد آفتاب؟
می کشی هر دم چراغ
 از غم عشقت نمی گیری سراغ


ادامه مطلب

لال می شوم
تا حرفهایم نرنجاندت
کور هستم
از دیدنت
کر بودم
از نشنیدنت

به چه دردی می خورم؟
یاوه زیاد گفته ام؛

با آهنگی که از خواننده اش پیشت نق زدم، من برای تو گریه کردم!
راستش این است ، من بی تابم ، من بیدارم من به یاد تو نمی خوابم
خوب بود که راستش را می گفتم؟

اون وقت چی می گفتی؟ فرقی هم می کرد؟
تو که سراغ عشق رو نمی گیری؟

نمی کنم باور که متروکه شده باشد  
دروغ می گویی ؛مال همه است
می روند و می آیند ،بسته می شود و باز می ماند
می دهد، می گیرد، می زند اما
...
با من دیگر نمی گویی نام خانه نشینان  ملک دلت را

برای او

دنیای دیگری در کار نخواهد بود

گم می شود

کاری می کند که دلش  می خواهد

شاید با شراب تعمید  بگیرد

از ساقیانی که می بیند

شاید جشن بگیرد؛از مستی بیافتد

شاید تند برود  دو سه عابر و یک درخت را لت و پار کند

شاید به فضا بزند

شاید دردسرهایش تمام شوند

شاید فردا زنگ بزند و قطع نکند

شاید هیچ گاه خورشید نزند

شاید هیچ گاه چشمهایش را باز نکند

شاید هیچ گاه نخواهد توانست حس کند

شاید دیگر نفس نکشد

شاید آن شب در کنار تو جان بدهد و بمیرد

برای تو ...

باید چیزی کم باشد

باید ندانسته باشی که خوشبختی ، یک آن فرح بخشی هم خوابگی بود

باید خود خواه باشی،خیلی

باید ایمان داشته باشی که وعده های جوی عسل برای لب های خاک شده راست است

باید عادلش دانسته باشی

باید ندیده باشی  که سیاه کودکی زیر زلزله ،از قحطی  بمیرد و سفیدی برای یک لگو

باید باور کنی که فرشته ها بال دارند، بعضی هاشان شیپور

باید بگویی که روده ی کور و دندان عقل و دنبالچه یعنی چه!

خبـری نبود،نمی داد پاسخ پیغام،من را

یک بله جانانه گفت و گرفت آرام من را

تا من باشم که دیگر نگران او نباشم

نکند نفرین و لعنت،ندهد دشنام من را

ترس من از طلوع صبحی است که در آغوشم چشم باز کنی و احساس کنم باز هم چیزی کم است.

لرزش لب هایت را بر سر انگشتانم احساس می کنم

و گرمی نفس هایت را بر گونه هایم

همیشه برایم یک قدم تا خوشبختی می مانی

خوشبختی که نزدیک احساس می کنم ولی دست نیافتنی.

من فقط عاشق اینم،حرف قلبتو بدونم